"Το κοριτσάκι που δεν ήταν πουθενά"

Μια φορά κι' έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που δεν ήταν ούτε εδώ, ούτε εκεί. Έτσι απλά, δεν ήταν πουθενά.

Κάθε πρωί σηκωνόταν, πλυνόνταν, ντυνόταν και πήγαινε στο λούνα πάρκ. Κάθε μέρα έπαιρνε ένα εισιτήριο, έμπαινε μέσα, στεκόταν ήσυχο σε μια γωνιά και έβλεπε τα παιδάκια που έπαιζαν, μάλωναν, έτρεχαν, γελούσαν και κάπου- κάπου έκλαιγαν.

Με τον καιρό έμαθε να χαίρεται με την χαρά των άλλων και σιγά -σιγά να ζει μέσα από τους άλλους. Κάποιες φορές μάλιστα, έμπαινε τόσο έντονα σε αυτήν την φαντασία της, που εξαφανιζότανε από τη δική μας διάσταση και μπερδευότανε τόσο που νόμιζε πως ζούσε. Γι' αυτό οι άλλοι της έγιναν πολύ σημαντικοί και γι' αυτό έκανε ό,τι μπορούσε ώστε οι άλλοι να είναι καλά, έπρεπε οι άλλοι γύρω της να είναι καλά.

Φυσικά και ήθελε να ανέβει στα παιχνίδια. Αλλά πώς; Κάτι αόρατο σταματούσε το κοριτσάκι μας, κάτι τόσο δυνατό που άρχιζε πια να πιστεύει ότι ήταν κάτι υπερφυσικό και αφέθηκε στην μοίρα της.

Στην αρχή βέβαια έκανε το σωστό που έπρεπε να κάνει: πίεζε τον εαυτό της αφόρητα - και κατάφερνε είναι αλήθεια για μεγάλα διαστήματα. Μετά αποτραβιόνταν στην γωνιά της μάζευε δυνάμεις και ελπίδα, προσπαθούσε ξανά και τα κατάφερνε όλο και λιγότερο.

Η μαμά της δεν αντιλαμβανόταν τίποτα απ' όλα αυτά, γιατί αν έβλεπες λογικά και αντικειμενικά το όλο θέμα, η κόρη της έπρεπε να νοιώθει μια χαρά. Τι της έλλειπε πια; Όλα τα είχε. Μετά από πολλή σκέψη και ατέλειωτα ξενύχτια διαπίστωσε πως ίσως έφταιγε εκείνη που δεν την πίεζε αρκετά και όποτε το θυμόνταν την πίεζε όσο μπορούσε και με κάθε τρόπο.

Μερικοί προσπάθησαν να βοηθήσουν. Δεν είχε σημασία ο τρόπος τους, σημασία είχε ότι από καθαρό ανθρώπινο ενδιαφέρον την πίεσαν λιγουλάκι, για το καλό της, για να ξυπνήσει, ώσπου βαρέθηκαν. Κάποιοι την ταρακούνησαν, πάντα για το καλό της, ώσπου κουράστηκαν. Κάποιοι την θεώρησαν σνομπ, γιατί δεν τους έπαιζε. Κάποιος μάλιστα, της πρότεινε ως μόνη λύση να αρχίσει ψυχοθεραπεία. Δεν λέω... ήταν όντως λίγο κουφή η συμπεριφορά της, αλλά πάλι… ανατομία ψυχής... και πετάμε ό,τι δεν συμφωνεί με το βιβλίο του Δρ. Επαΐοντα... και προκρούστειες μέθοδοι σε συνδυασμό πάντα με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή;

Ώσπου μια μέρα το κοριτσάκι που δεν ήταν πουθενά, γνώρισε ένα άλλο κοριτσάκι μικροκαμωμένο, με απίθανα αδύνατο σώμα, με έντονη παρουσία και ενέργεια και δύναμη και διαίσθηση και εν-συναίσθηση και θετική αύρα και θετική σκέψη και…πορτοκαλιά νύχια. Πορτοκαλιά νύχια!!! "Πρωτότυπο!", σκέφτηκε το κοριτσάκι μας που η αισθητική της ήταν από κλασσική έως λίγο συντηρητική.

Το κορίτσι που αγαπούσε το πορτοκαλί χρώμα της είπε διάφορα θετικά, αλλά το κοριτσάκι μας δεν τα πολύ-πίστεψε "αφού δεν υπάρχω, πώς ξέρει ποια και πως είμαι;". Η αλήθεια βέβαια είναι ότι όλα αυτά τα άκουγε πολύ ευχάριστα.

Κάποια μέρα μάζεψε όλο το κουράγιο της και της είπε μια ξεχασμένη ιστορία, που την απασχολούσε βέβαια αρκετά, αλλά σιγά τώρα παλιού ουρανού χαλάσματα όπως έλεγε και η γιαγιά της, να έτσι της ήρθαν κάποια πράγματα στο μυαλό, παιδιάστικες ιστορίες, κάτι από το σχολείο και μάλιστα το δημοτικό, αιώνες πριν...

Της έκανε εντύπωση το ενδιαφέρον με το οποίο άκουσε την ξεχασμένη ασήμαντη ιστορία, οι ερωτήσεις της, οι δικές της απαντήσεις και το πώς αυτή η ιστορία μπλέχτηκε με το σήμερα.

Και όμως τώρα βρίσκονταν πίσω, αιώνες πριν το τώρα, αλλά ήταν και τώρα. Μπερδεμένα πράγματα. Ευτυχώς που η άλλη ήξερε τι έκανε και έτσι αφέθηκε.

-Τι θέλεις να κάνεις τώρα; Είπε το άλλο κοριτσάκι.
-Δεν με ρώτησε ποτέ κανείς και δεν ξέρω.
-Κλείσε τα μάτια, ανάπνευσε αργά και με τρυφερότητα και αγάπη για σένα κάνε μόνη σου την ερώτηση.
-Να φύγω.
-Φύγαμε…

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ δεν πίστευα ποτέ ότι, αν δεν τα σκουπίσεις, τα δάκρυα μπορούν να κυλούν μέχρι το στήθος χωρίς να προλάβουν να εξατμιστούν. Ίσως όταν τελικά τα καταφέρνουν να βρουν μια σχισμή μέσα στον χρόνο...

-Πήγαινε όπου θέλεις να είσαι. Κάνε ότι σε ευχαριστεί κινήσου, τρέξε, πέταξε. Είσαι ελεύθερη. Δεν είναι καλύτερα τώρα;
-Μμμ ννομίζω ναι. Δεν ξέρω.

Ένοιωσε την φαντασία της από αναπηρία να γίνεται δύναμη.

Αντί να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να μπει στην διάσταση των άλλων, κάποιος μπήκε επιτέλους στην δική της διάσταση. Τόσο απλά, τόσο εκπληκτικά απλά. Σ' αυτήν την διάσταση όμως συνέβη κάτι πρωτόγνωρο: το κοριτσάκι που δεν ήταν πουθενά, άρχισε να φαίνεται και να υπάρχει!

-Μα τι είναι όλα αυτά που κουβαλάς πάνω σου;
-Α αυτά; Δεν είναι τίποτα, τα κουβαλώ εγώ, για να μπορούν να παίζουν τα άλλα παιδάκια απερίσπαστα, ώστε να μπορώ να τα βλέπω. Δεν με κουράζουν και τόσο πολύ, τα συνήθισα. Δεν με ενοχλούν καθόλου. Αν μάλιστα τα άλλα παιδάκια μου που και ένα "ευχαριστώ", είναι χαρά μου να τους τα κουβαλάω.
-Νιώθω ότι όλα αυτά δεν είναι δικά σου και δεν τα χρειάζεσαι, άσε τα να φύγουν. Μπορείς, είναι δική σου η φαντασία. Απλά, κλείσε τα μάτια σου και σκέψου ότι όλα αυτά που κουβαλάς κυλούν από πάνω σου και πάνε στην γη. Απλά σκέψου ότι κυλούν από πάνω σου χωρίς κόπο γιατί εσύ έδωσες αυτήν την εντολή, μπαίνουν μέσα στην γη και χάνονται και ούτε θα ξανακούσεις εσύ για αυτά, ούτε εκείνα για σένα. Ούτε φυσικά θα βρεις άλλα, καινούργια, για να τα φορτωθείς. Νιώσε ότι σε περιβάλει μια ενεργειακή σφαίρα μέσα από την οποία δεν θα περνάει τίποτε αρνητικό για σένα, καμία αρνητική ενέργεια.
-Και που πηγαίνει η αρνητική ενέργεια;
-Δεν σε νοιάζει αυτή τι στιγμή που πηγαίνει. Σημασία έχει ότι εσύ δεν την ρουφάς για να διαλύεσαι. Θα επικοινωνείς με τους άλλους αλλά θα προστατεύεις τον εαυτό σου. Αρκετά έχεις πονέσει δεν νομίζεις;

Προσπάθησε να καταπιεί τον κόμπο στον λαιμό. Ήθελε να πει πολλά. Την άκουσε να ζεσταίνει τα χέρια της τρίβοντας τα μεταξύ τους και τα ένοιωσε απαλά και διακριτικά να αγγίζουν τον λαιμό της. Ίσως τελικά κατάφερε να πει ευχαριστώ γιατί την άκουσε να απαντά:

-Μπράβο σου τα κατάφερες.

Όταν η Ξένια μου είπε να ανοίξω τα μάτια μου το πορτοκαλί δωμάτιο ήταν πολύ φωτεινό. Δεν είπα τίποτα για ενέργεια και καταλύτη, είπα απλά "σε ευχαριστώ - μαζί τα καταφέραμε" και συμφώνησα για την Πέμπτη στις έντεκα το πρωί.

Ένοιωθα διαφορετικά, αλλιώτικα, παράξενα, άγνωστα. Όταν έκλεισα την πόρτα πίσω μου ήξερα μόνο πως είχα κάνει το πρώτο βήμα.

Μυρτώ Αφροδίτη, Απρίλιος 2007